Tkaniny zabytkowe: kobierce, gobeliny, kilimy, makaty ścienne, paramenty liturgiczne: ornaty, dalmatyki, kapy, welony kielichowe itp., sztandary, chorągwie kościelne, kostiumy, tekstylne obicia ścienne i meblowe, historyczne namioty, tkaniny archeologiczny i etnograficzny.
Konserwacja tkanin jest bardzo często utożsamiana z artystycznym cerowaniem. Jest to zajęcie z pogranicza sztuki wymagające wszechstronnego przygotowania. Obszar działań konserwatora tkanin jak i materiały, z którymi ma odczynienia jest bardzo zróżnicowany. Do tych materiałów zalicza się jedwab, wełnę, bawełnę, len, materiały sztuczne i syntetyczne, elementy malowane, nici metalowe, podkłady haftów z papieru, pergaminu lub skóry itp.
Działania konserwatorskie polegają na usunięciu przyczyn zniszczeń powstałych na tkaninach lub haftach, a także na ich zabezpieczeniu i przywróceniu im w miarę możliwości pierwotnego wyglądu.
Zakres prac konserwatorskich uzależniony jest od charakteru obiektu i obejmuje procesy takie jak:
analizę techniki wykonania konserwacji,
- dezynfekcję,
- oczyszczanie nici metalowych i podobnych elementów z produktów korozji,
- oczyszczanie tkanin na sucho lub mokro,
- naprawa deformacji i odkształceń,
- przygotowanie materiałów potrzebnych do konserwacji,
- rekonstrukcja brakujących elementów zgodnie z oryginalną techniką wykonania, (np. uzupełnienie osnów i wątków w tapiseriach, czy węzłów w kobiercach).